Paylaşımlar bitmedi tabiki.Hayatımdan eksilenler,hayatımı canlandıranlar bir aradaydı.İçimdeki dalgalardan bahsetmeyeyim bile.Zor,karışık,umutlu,kimi zaman huzurlu,fazla fazla hüzünlü bir 2 ay. Geçti mi?hayır!Ama hayat böyle degil mi ki zaten?:)

En sevdiğim çizgi film yayından kaldırılmış gibi,en tatlı sabahlarım gün ışığından yoksun zamanlara dönmüş gibi hissediyorum.Ama şarkı söylemek en güzeli, hiç bitmeyen,hiç eksilmeyen güzel hissim.

Sadece ben miyim yani,dünya çalkalanırken,kendi kendimizi yok ederken,bunu seyrederken,susarken hepimiz.Korku sardı zamanı,varsayımların korkusu. Keşkelere yakın,keşkelerin kıyısında susuyoruz. Zamanın ilerleyişi,kötü algılarla örülüyor ve gerçekten kötü olanlarla,olacaklar beklentisiyle.

Neyse,artık yazmak istemiyorum.